ตื่นมาตอนเที่ยงคืนกว่าก็ไม่หลับอีกมัวทำนู่นทำนี่จนกระทั่งถึงเช้าและก่อนออกจากห้องก็รู้สึกปวดขามากๆเหตุผลคงเพราะเมื่อวานเดินอย่างหนักกับตอนใกล้สว่างที่เดินอยู่ที่ห้องอยู่ได้  แม่โทรมาก่อนผมออกจากห้องนิดหนึ่งและเดินออกจากห้องอย่างปวดขามากๆจนป้าที่ขายของหน้าร้านเกมถามว่าขาเป็นอะไรก็อย่างอายน่ะ  ทีแรกกะจะกลับไปนอนที่ห้อง+เอาเงินที่เหลือแค่จำนวนพอๆกับค่ารถขากลับไปซื้อข้าวกินซะให้หายหิวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแต่ก็พยายามจะไปนครสวรรค์  นั่งพักบ้างเดินมาบ้างจนกระทั่งถึงรถตู้กลับนครสวรรค์ได้สำเร็จ  ครึ่งทางแรกหลับในรถแล้วก็พิงคนข้างๆหลายรอบจนกลัวเขาจะด่าเอา  และพอรถมาถึงแยกนวมินทร์มันก็ไม่เลี้ยวเข้าแต่มันตรงไปเลยทีแรกก็งงกะจะตะโกนว่าผมไปบ้านแก่งนะครับแต่ก็อายเพราะถ้าตะโกนไปเสียงคงดังมากยิ่งผมอยู่ด้านหลังสุดด้วยและรถก็วิ่งไปเรื่อยๆก็คิดว่ามันอาจจะย้อนกลับมาทางปากน้ำโพก็ได้มั้งแต่ก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้หรือเราขึ้นรถผิดคันแต่ก็ไม่น่าจะใช่อีกเพราะผมว่าผมถามมาดีแล้วก็เลยพอมีคนลงจึงถามคนขับแล้วเขาก็ตอบว่าลืมไป  เค้าก็เลยขับย้อนมาให้ผม  10  กว่ากิโลแล้วผมให้เขาจอดตรงหน้าวัดบ้านแก่งแล้วก็โทรเข้าบ้านให้มารับซึ่งน้องรับและสักพักหนึ่งน้องก็ขี่จักรยานมาแล้วก็เห็นแม่ขี่มอไซค์มา  แม่บอกว่าน้องอ่ะขี่จักรยานมาหาแม่ที่บ้านยายบอกว่าพี่จุ๊บมาแล้วเพราะตอนที่โทรไปแม่อยู่บ้านยาย  จากนั้นเราก็ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวกันผมก็ซื้อ  2  ถุงเลยเพราะหิวมากๆเพราะไม่ได้กิน  4  มื้อน่ะซึ่งถุงแรกผักก็เกลี้ยงหมดอ่ะส่วนถุงที่สองเหลือผักนิดหนึ่ง

      ตอนเย็นได้ข่าวว่ามีการวางระเบิดตั้ง  3  จุดในตอนประมาณห้าโมงกว่าๆและในเวลาไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็ได้ยินเพิ่มอีกสามผมก็เลยสงสัยว่าเฮ้ยจริงๆเมื่อเช้าเรากะไม่มาเต็มที่แล้วนี่หว่าแล้วในที่สุดเราก็มาแล้วก็ได้ยินตอนเย็นว่ามีระเบิด  มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือว่ามันเป็นเพราะลางสังหรณ์เราว่ะ??   แม่ก็บอกว่าดีนะที่จุ๊บกลับมาไม่งั้นคงเป็นห่วงแย่เลย

     และในที่สุดกรุงเทพก็งดจัดปีใหม่แล้วตอนกลางคืนผมก็ดูโทรทัศน์ก็ไม่เห็นว่ามีการจัดปีใหม่ในกรุงเทพและเชียงใหม่จุดนึงก็งดจัดแต่ก็ยังมีบางจังหวัดอย่างสงขลาซึ่งผมดูผ่านโทรทัศน์เค้าถ่ายตอนนับถอยหลัง  4  สถานที่ในหนึ่งจอตั้งแต่  10  จนกระทั่งถึงหนึ่งแล้วผู้คนมากมายก็ดีใจที่ว่าปีใหม่สักทีผมก็ดีใจเช่นกันที่ปีนี้คงจะพยายามตั้งใจทำอะไรหลายอย่างซึ่งจะพยายามทำสิ่งที่อยากทำให้ได้มากที่สุด

       พอเลยเที่ยงคืนไปสักแป้บเดียวผมก็ปิดทีวีแล้วก็เข้านอนซึ่งก่อนหน้านั้นแม่กับน้องนอนกันก่อนแล้วส่วนพ่ออยู่สิงห์บุรี  ลมหนาวในคืนข้ามปีช่างหนาวเย็นแต่ห่มผ้าห่มก็อบอุ่นเสียจริงๆ  ก็นอนอยู่บนเตียงคิดนั่นคิดนี่สักพักก็หลับท่ามกลางอากาศที่หนาวแต่ผมรู้สึกอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มที่ผมห่มมัน   *  *